نیروی دریایی آمریکا در آخرین پیشنویس الزامات خود برای جایگزینی هواپیمای آموزشی T-45 گوشاوک، نشان داده است که قصد بازگشت از تغییرات اساسی در مسیر آموزشی خلبانان جدید دریایی را ندارد. این نیرو نه تنها صلاحیتسنجی فرود بر ناو را از برنامهدرسی خلبانان آتی جنگندههای تاکتیکی حذف کرده، بلکه حتی تمرین فرودهای شبیهسازیشده روی زمین (FCLP) با تماس چرخها را نیز برای دانشجویان پرواز با هواپیمای آموزشی جدید، موسوم به سامانه آموزش جت مقدماتی (UJTS)، ممنوع کرده است.
بر اساس گزارشها، برنامه آموزشی جدید شامل تمرین فرود تا مرحله «دستبرداشتن» (Wave-off) خواهد بود. در این روش، دانشجویان الگوی پروازی مرتبط با حالتی را تمرین میکنند که در آن، از فرود بر روی عرشه یک ناو واقعی، لحظاتی پیش از تماس چرخها، منصرف میشوند. تمرین فرود کامل با تماس چرخها به روشهای دیگر در چارچوب یک «سامانه سامانهها»ی UJTS منتقل خواهد شد.
مقامات نیروی دریایی استدلال میکنند که پیشرفتهای چشمگیر در آموزش مجازی (شبیهساز) و قابلیتهای فرود خودکار بر ناو (مانند سامانه «فرش جادویی» یا Magic Carpet) محیط آموزشی را بهطور بنیادین تغییر داده است. آنها همچنین کاهش زمان و هزینههای آموزش را از دیگر دلایل این تغییر میدانند. این تصمیم تأثیر مستقیمی بر طراحی هواپیمای جایگزین خواهد داشت، زیرا دیگر نیازی به تحمل فشارهای وارده بر بدنه و ارابهفرود در هنگام فرود واقعی بر عرشه ناو نیست.
این رویکرد جدید با انتقاداتی از سوی برخی خلبانان باسابده روبرو شده است. آنها بر این باورند که صلاحیتسنجی ناو، فراتر از «گیرانداختن سیم» است و شامل آشنا شدن با محیط پرفشار و منحصربهفرد ناو، الگوی ترافیکی، ارتباطات رادیویی و مدیریت استرس میشود که یک مزیت رقابتی کلیدی برای خلبانان دریایی محسوب میگردد.
نیروی دریایی قصد دارد ۲۱۶ فروند هواپیمای آموزشی جت جدید را برای جایگزینی ناوگان نزدیک به ۲۰۰ فروندی T-45 خود خریداری کند. رقابتکنندگان اصلی شامل بوئینگ با نسخه دریاییشده T-7 رد هاوک، لاکهید مارتین و KAI کره جنوبی با TF-50N، تکسترون و لئوناردو با M-346N و شرکت سیرا نوادا (SNC) با جت «فریدم» هستند. جالب آنکه تنها طرح SNC بهطور صریح برای انجام فرودهای واقعی بر ناو طراحی شده است.
برنامه فعلی نیروی دریایی به این صورت است که خلبانان جنگندههای تاکتیکی، اولین فرود کامل خود بر باند زمینی یا عرشه ناو را پس از اتمام دوره مقدماتی و دریافت نشان خلبانی و در هنگام گذراندن دورههای تخصصی در «اسکادرانهای جایگزینی ناوگان» (FRS) بر روی هواپیماهای عملیاتی مانند F/A-18 یا F-35 انجام خواهند داد. این تغییرات اساسی، نشاندهنده تعهد نیروی دریایی به تحول در آموزش خلبانی با تکیه بر فناوریهای نوین است، هرچند بحث درباره تأثیرات بلندمدت آن بر کیفیت آموزش ادامه دارد.
